Ingrid en Henro reizen met de camper door Azië: China week 5

China week 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6

Home - Polen - Litouwen - Letland - Rusland - Mongolië - China - Kirgizië - Kazachstan - Uzbekistan -Turkmenistan - Iran - Armenië - Georgië -Turkije

Reisroute
Wat eten we Waar slapen we Onze camper

We vertrekken om 8.00 uur uit Dunhuang richting Hami (420km). De eerste 150km weg is slecht. Het be-vloeide gebied gaat over in een steppe met hier en daar een struikje. Genoeg voor een kudde geiten. De weg wordt uitgebouwd tot autosnelweg. We rijden kilometers over lemen bouwwegen. Door het witte stof kunnen we onze voor-ganger niet zien. Het landschap is een gloeiende steenwoestijn. Dan rijden we een file in van voornamelijk vrachtautos. Dat in combinatie met bouwwerkzaam-heden is 2 uur vaststaan. We maken vrienden met de chauffeurs rond om ons heen. Ze nemen allen een kijkje in onze camper. Dat vinden ze prachtig. Daarna rijden we stapvoets verder. We komen om 18.30 uur op de afgesproken overnachtingsplaats aan. Voor ons een lemen wachttoren uit de Ming dynastie.. Achter ons de 5000m Tien Shan bergen met sneeuw. We genieten van een prachtige zonsondergang.
	14 augustus rijden we ruim 400km naar Turpan. De weg is recent uitgebouwd als autosnelweg. Chinese autobestuurders moeten er nog aan wennen en rijden ook op de snelweg tegen het verkeer in. Raar hoe snel je er aan went om spookrijders tegen te komen. We zien hoge kale zandsteen bergen. Turpan ligt op een lage plaats in Azië: op -130m 'hoogte'. Het is ook één van de warmste plaatsen van China. De bewoners slapen buiten op het dak of op de binnenplaats. Het is bij aankomst 39 graden. We nemen 2 nachten een hotelkamer i.v.m. de hitte. We ontbijten in het hotel: hete groentes, koude noedelen, gestoomd brood en rijst. Is even wennen. In Turpan wonen voor-namelijk Oeigoeren. Dit zijn Islamieten. Zij bepalen het straatbeeld met hun wit katoenen hoofddeksel, kleurige hoofddoeken en moskeeën. Ook het brood is weer smakelijker. We bezoeken de ruines van de stad Jiaohe. Een stad op een zandstenen klif en verwoest in de 13de eeuw. Daarna bekijken we het irrigatiesysteem van de stad. Al in de oudheid zijn er ondergrondse kanalen gegraven van de Tien Shan bergen naar de stad (100km). Rond de stad valt jaarlijk 39mm regen (NL=1300mm). We doen inkopen en rusten uit op de hotelkamer. Buiten is het 41 graden. 's Avonds eten we heerlijke gerechten aan de ronde tafel. Het ruikt buiten naar kolen. Voor het koken van het eten worden de kachels opgestookt.
		Op 16 augustus rijden we 500km naar het westen. Hiervan is 400km autoweg met een pas van 2000m over kale geërodeerde bergen. Onderweg zijn stukken woestijn afwisselend met stukken groen en gebieden met vuile fabrieken en mijnen. Er steekt een stof storm op. Alles is geel. De laatste 100km is hobbelige weg. We zetten onze camper in het tamarisken bos. Deze op coniferen lijkende bomen en struiken kunnen goed tegen droogte. Vanochtend was het 28 graden. We rijden 370 km naar het zuiden de Taklamakan woestijn in. Dit is na de Sahara de 2de grootste zand-woestijn. De eerste 100km weg was in slechte toestand: gravel en gaten. Door de harde wind was er veel zand in de lucht waardoor het zicht beperkt is, een mist maar dan van zand/stof. De tamarisk struiken en populieren verdwijnen geleidelijk voor geel poeder-zand en zandduinen. We zetten de camper neer op een verhard weggetje tussen de zandduinen, prachtige plek. Het is 38 graden. Gelukkig neemt de wind af en wordt het zicht beter. 's Nachts steekt er een zandstorm op. Alle ramen dicht, dus stikheet en alles onder het zand.
Vanochtend was het 25 graden. We rijden 250 km via een goede weg naar het zuiden. Iedere 5km is er een huisje langs de weg met een dieselpomp die het water distribueert naar de de strook tamarisk struiken aan weerzijde van de weg. Deze struiken voorkomen dat het zand op de weg waait. Per huisje woont een Chinees echtpaar, zij zijn verantwoordelijk is voor het strookje begroeiing, het is een hard en eenzaam bestaan. Aan het einde van de zandwoestijn komt weer meervegetatie. We rijden over enkele noodbruggen en dijken. In het voorjaar is hier een veel regen gevallen waardoor bruggen wegen zijn weggespoeld. Delen van de steppen staan nog steeds onder water. We hebben de Taklamakan woestijn van noord naar zuid doorkruist: ruim 600km zand. Nu zijn we op de zuidelijke zijderoute die langs de uitlopers van de Himalaya loopt. We rijden nog 100km door een steenwoestijn met afwisselend gravel wegen. Het waait en het zicht door stof gering. We overnachten in het veld naast en dorp. Alles is vergeven van stof. Wij en onze kleren ook. Het ademen gaat moeilijk. We doen inkopen in de bazaar van het dorp. Hier zijn alleen Oeigoeren. Ze zijn mateloos geïnteresseerd in ons. We worden veelvuldig aangestaard. We eten op een 'bed' met daarop weer een tafel. Heerlijk: verse noedelen, schapevlees, boontjes, aardappelen.
	19 augustus. Zand en stof is door de vensters gewaaid. We hebben zand in het bed en het knarst in de mond. We rijden richting Hotin, een stoffige grote stad. Het straatbeeld wordt bepaald door elektrodriewieler taxi's, motorfietsen (minimaal 2 passagiers), ezelkarren, 1-cylindertractoren en vrachtauto's. Langs de route hebben de boeren met subsidie bomen aangepland. Deze bomen zijn grijs van de stof. De akkertjes worden met de hak bewerkt. De boerenhuizen van van leem. Afwisselend zijn er delen groen, ook zijn er delen steenwoestijn. Hier is het mistig van de stof. We ondervinden de gevolgen van de overstromingen. Er zijn noodbruggen gebouwd waarvoor lange files zijn. Na 250km bekijken we een zijdespinnerij. Van cocon tot shawl. Hier wordt het typische Atlaszijde geweven. Vervolgens rijden we stapvoets door een markt die op de hoofdweg is. Van groente, vlees tot levende have wordt verhandeld. Zeer kleurrijk. De laatste 100km is asfalt met gaten en gravel weg. Het zicht wordt belemmerd door het witte stof. We overnachten in het veld. We ondervinden hinder van stof: hoesten en vuile lenzen. Ga naar week 6